Meginreglan um segulhleðslusnúrur

Í segulhleðslukerfum er þessari meginreglu beitt til að ná þráðlausri hleðsluvirkni. Nánar tiltekið samanstendur segulhleðslukerfi úr tveimur meginhlutum:

Sendir og móttakari. Sendirinn, venjulega innbyggður í hleðslustöðina eða hleðslubúnaðinn, inniheldur eina eða fleiri rafsegulspólur sem mynda segulsvið til skiptis þegar hann er knúinn. Móttökutækið, sem er innbyggt í tækið sem þarfnast hleðslu (svo sem farsíma, snjallúr o.s.frv.), inniheldur einnig eina eða fleiri spólur, en þessar spólur eru notaðar til að taka við orku frá segulsviðinu.

Þegar spólur sendisins eru knúnar, mynda þeir til skiptis segulsvið sem fer í gegnum geiminn og kemst í gegnum spólur viðtakandans. Vegna meginreglunnar um rafsegulinnleiðslu myndast framkallaður rafkraftur í spólum móttakarans, sem aftur framleiðir framkallaðan straum. Þessi framkallaði straumur er raforkan sem þarf til að hlaða, og hún er leiðrétt og stjórnað af innri rafrásum móttakarans, sem að lokum breytir henni í jafnstraum sem tækið getur notað.

Lykillinn að segulhleðslu liggur í segulsviðstengingu milli sendi- og móttakaraspóla. Skilvirkni þessarar tengingar er fyrir áhrifum af ýmsum þáttum, þar á meðal fjölda snúninga í spólunum, fjarlægð milli spólanna, innbyrðis stöðu þeirra og tíðni segulsviðsins. Til að bæta skilvirkni hleðslunnar nota segulhleðslukerfi venjulega tækni eins og að fínstilla spóluhönnun, nota há-gegndræpi efni og stjórna segulsviðstíðni nákvæmlega.

Ennfremur býður segulhleðsla upp á nokkra einstaka kosti. Í fyrsta lagi útilokar það takmarkanir hefðbundinna hleðslukapla, sem gerir hleðsluferlið þægilegra og sveigjanlegra. Í öðru lagi, vegna þess að það er engin líkamleg snerting við hleðslu, dregur það úr sliti sem stafar af því að tengja og taka úr sambandi og lengja endingartíma tækisins. Að lokum býður segulhleðsla einnig upp á vatns- og rykviðnám, sem gerir hleðslutækjum kleift að viðhalda stöðugum hleðsluafköstum jafnvel í erfiðu umhverfi.